تو را من چشم در انتظارم بهار

من ان شاخ تکیده و خشکیده ی در بادم

تو را من در انتظارم ای بهار

برف سفید غم چندیست که بر دلم لانه کرده

بیا و این دل را گل آذین کن بیا ای نسیم بهار

شعله های آتش سرخت بوسه بر جان خواهد زد

تو را من چشم انتظارم ای نسیم بهار

ای بهار صورت ترکیده ام را سفیداب و سبزه بخش

دلبرگان دست به دست گل هایت  خواهند سپرد

با عطرت بوی خدا را احساس می کنم ای بهار

بوسه بر لب خدا با باد خواهم زد بهار

تو را من دیریست چشم انتظارم بهار

احمد سپنتامهر

 

چهارشنبه سوری چیست؟ (سیزده بدر چیست؟)

اطلاع دقیقی از فلسفه ی چهارشنبه سوری در دست نیست، و میان تاریخ دانان درباره ی فلسفه ی این جشن اختلاف نظر وجود دارد، هرچند که این نظرات به هم نزدیک هستند.

فلسفه  ی "چهارشنبه سـُـهران" ، "چهارشنبه سهری"، و یا عبارتی که امروزه متداول است "چهارشنبه سوری":

1-    شگون آتش در میان ایرانیان: امروزه در جشن چهارشنبه سوری آتش روشن می‌کنند که این موضوع شاید به منظور گریزاندن سرما و فراخوانی گرما باشد. و شاید دلیل آن به خاطر شگون آتش در خاطر ایرانیان، و پایان زمستان باشد.

 

2-   داستان ضحاک و کاوه: ایرانیان بعد از اینکه مطلع شدند کاوه بر ضحاک پیروز شده و فریدون بر تخت شاهی نشسته است، آتش افروختند تا به همدیگر این پیروزی را اطلاع دهند و جشن گرفتند. درواقع شاید بیانگر پایان دوران تاریک ضحاک است.

 

3-   گذر سیاوش از آتش: بر پایه‌ی گواه‌هایی که در گنجینه‌ی تاریخ و سینه‌ی مردمان برجای مانده است، سیاوش در روز چهارشنبه‌ی پایان سال، کشته شده است. روزی که ما از آن با نام چهارشنبه‌ سوری یاد می‌کنیم و هرساله آن را گرامی‌ می‌داریم. از لحاظ استوره شناسی، پریدن از روی آتش را می‌توان به گذر سیاوش از آتش، برای اثبات بی گناهی‌اش نسبت داد. در دوران باستان و حتی بعد از آن در بسیاری از تمدن‌ها ، گذر از آتش برای اثبات بی‌گناهی انجام می‌شده است. بنابراین محتمل است که بتوان چهارشنبه سوری را با استوره سیاوش نزدیک دانست.

 

4-   براساس کتاب "تاریخ ایران زمین" – امیرحسین خنحی:

بیش از پنج هزار سال پیش، زمانی که تمام مردمان روی زمین مشغول بت پرستی بودند، و انسان را تنها همین کالبد خاکی و فانی می پنداشتند، آریاییان باستان اعتقاد داشتند انسان غیر از کالبد خاکی و فانی دارای کالبدی غیرمادی به نام "فـَرَه وَهَر"  (فــَـروَهَر، فروهر= واژه ی روح در زبان عربی) است. پس بنابر اعتقاد آریاییان باستان انسان دارای روح (فره وهر) بود و پس از مرگ این روح از بدن جدا شده و به جایی به نام "اختران" میرفت و به زندگی ادامه میداد. به عقیده ی آنها، این "فره وهرها" هر ساله در ماه فروردین به زمین آمده و برکات آسمانی با خود می آوردند، و روز سیزدهم فروردین دوباره به آسمان برمیگشتند، پس آریایی ها یکی از شبهای آخر ماه اسفند را به بالای تپه ها میرفتند و با روشن کردن آتش مراسم باشکوهی را برگذار میکردند و به استقبال فره وهرها میرفتند (چهارشنبه سُهران)، سپس در روز سیزدهم فروردین برای بدرقه ی "فره وهرها" به دشتها رفته و جشن برپا میکردند (سیزده بدر).

 بنابراین چهارشنبه سوری، چه به دلیل شگون آتش و پایان زمستان، چه به دلیل جشن پیروزی کاوه بر ضحاک، چه به دلیل گذر سیاوش از آتش، و یا به دلیل نزول "فره وهر" ها و آوردن برکات آسمانی، تنها روشن کردن آتش و برگذاری جشن بوده است، و نه زدن ترقه، سیگارت، نارنجک و ...

بنابراین بیاییم با شناخت فرهنگ و تمدن ایرانی، مراسم ایرانی را پاس بداریم

 از خودمان آغاز کنیم